FabLab onderzoekt samenwerking met Museum a/h Vrijthof

Vanochtend gesproken met, en rond geleid door Monique Dickhaut, de enthousiaste directeur van het museum a/h Vrijthof. Inzet was samenwerking onderzoeken wat betreft Made in Maastricht, een terugblik op oude productietechnieken waarmee Maastricht als industriestad groot is geworden en nieuwe productietechnieken die nieuwe kansen opleveren. En terugkijken naar wereldberoemde ontwerpers als Max Verboeket en vooruit kijken naar jonge getalenteerde ontwerpers zoals nu te zien in de tentoonstelling van Fashion Clash.

Het gebouw is bijzonder fraai gerestaureerd. Een van de mooiste stadsvilla´s is gecombineerd met een hypermoderne uitbouw die een klein maar zeer aangenaam museum oplevert. De ontvangst is een kleine receptie met piepklein winkeltje, een aanvulling met een webshop met Maastrichtse ontwerpers zou leuk zijn. Daarna kom je in de overkoepelde binnenhof alwaar ook het museumcafe gevestigd is. Een combi van oude grandeur met uitzicht op het Vrijthof en een zee van licht met vitrines die uitnodigen voor een ontdekkingstocht door het museum.

De tentoonstellingsruimte beneden wordt gevuld door wisselexposities, nu door Fashion Clash. Een prachtige zaal met statige poppen die bijzonder aangekleed zijn door diverse ontwerpers. Een mooi overzicht van wat Fashion Clash met beperkte middelen en veel doorzettingsvermogen heeft bereikt in enkele jaren tijd. Maastricht heeft geen mode historie maar hier wordt duidelijk dat we die wel gaan krijgen.

Boven loop je door de historie van de stad verspreid in verschillende zalen. Keramiek heeft de boventoon maar je ziet ook glasblazen, zilversmeden, sierwapens, etc. Een groot deel van de industrie zijn we kwijt geraakt aan lage lonen landen maar innovatieve bedrijven zoals MOSA bestaan nog steeds en groeien zelfs. Sommige ontwerpen zijn fraai in de klassieke settings van de salons, andere zijn na 80 jaar nog steeds zo mooi dat je er hebberig van wordt. Ontwerpers als ….

Het lijkt mij leuk om te laten zien dat digital fabrication een nieuw ambacht is. Je moet opgeleid worden om het maximale uit machines als 3D-printers en lasersnijders te halen. En kennis uit het oude ambacht te gebruiken, bv over de samenstelling van porselein. Je maakt ontwerpen die ook traditioneel mogelijk zijn maar te bewerkelijk en dus te kostbaar of die alleen door meesters in het vak geproduceerd konden worden. Of je maakt ontwerpen die vroeger niet mogelijk waren.
En wat betekent de snelle prijsdaling van deze machines, en het veel hogere tempo? Gaan we lokaal produceren en zijn er straks veel minder vrachtwagens en schepen nodig voor het vervoer?
Welke bioplastics uit onze directe omgeving gaan de materialen die we nu gebruiken vervangen?

Voor scholen zou ik graag een onderwijsprogramma ontwikkelen waarin ze leren waarin Maastricht groot was, iets om trots op te zijn. En waarin ze nadenken over hoe hun wereld eruit kan zien als lopende band 3D-printers gewoon gaan worden, die in seconden printen waarover we nu nog uren doen. Downloaden ze ontwerpen zoals ze nu bij Ikea massaal voor hetzelfde kiezen, passen ze ontwerpen aan aan hun eigen wensen (mass customization) of worden ze zelf ontwerper?

Met studenten in Kunstacademies etc wil ik graag research projecten doen waarbij ze oude ontwerpen 3D-scannen (digitaliseren van cultureel erfgoed), ontbrekende objecten reproduceren en nog mooier geïnspireerd door grote ontwerpers iets nieuws maken. Waarbij ook gebruik wordt gemaakt van de nieuwe mogelijkheden.

En bij ex-medewerkers en beroemde ontwerpers die nog in leven zijn zou ik graag verhalen willen optekenen. Velen van hun liepen in hun tijd voorop en ontmoeten barrieres en ongeloof in vooruitgang. Wat kunnen ze nieuwe ontwerpers aan raad meegeven en wat vinden zij nu van deze nieuwe technieken?
 

Creative Commons Licentie
Deze website is gelicenseerd onder een Creative Commons 3.0 Licentie | Design by Dumont